Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Pomysły MG. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Pomysły MG. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 17 listopada 2013

Karnawał blogowy #49 - Polska, mieszkam w Polsce

W ramach 49 edycji Karnawału Blogowego RPG kazikowe "Polska, mieszkam w Polsce". Odnośnie grania w Polskich realiach, to nie powiem, bardzo mi to odpowiada. Do dzisiaj z łezką w oku wspominam prawie chyba trzyletnią kampanię Wampira: Maskarady, którą Marcin osadził - uwaga, niespodzianka - w naszym rodzimy Poznaniu. Choć od czasu tej kampanii minęło już chyba z 10 lat, to do dzisiaj nachodzą mnie wspomnienia, gdy jadę przez niektóre dzielnice (np. w Koziegłowach siedzą Gangrele, a poznański Blue Note należy przecież do kolegi gracza z klanu Ventrue) ;). Kiedyś też planowałem kampanię zombie apokalipsy dziejącą się w wiadomym mieście, ale pomysł nie wyszedł z fazy wczesnego planowania.

Największa zaleta prowadzenia sesji w Polsce jest chyba jednocześnie największą jej wadą - znamy to podwórko i te realia aż za dobrze. Jest to zaleta - bo znamy "świat", mamy mapy, a czasami nawet znamy osobiście miejsca, w których będziemy grać. Oznacza to mniej pracy dla MG i troszkę mniej dla gracza - w zakresie "uczenia" się świata. Ale jest to jednocześnie wada - w końcu jak gramy w grę wyobraźni, to ciekawiej może być wyobrazić sobie miejsce, w którym nigdy nas nie było i - prawdopodobnie - nigdy nie będzie. Reasumując: ja w Polsce lubię grać, ale ograniczanie się tylko do tego jednego miejsca może być nieco zbyt monotonne. 

Z settingów polskich warto tu też wymienić niedawno wydany Idee fixe (który pewnie, prędzej czy później, sobie sprawie), Savage Worldową "Sensację i przygodę", czy stare dobre Dzikie Pola. 

A na zakończenie pora na małego odgrzewanego kotleta w postaci opracowanego przez niżej podpisanego jakiś rok temu settingu do Savage Worldowego Interface Zero - pod hasłem Poznań A.D. 2088:

  1. Poznań A.D. 2088 
  2. Historia Poznania A.D. 2088
  3. Geografia Poznania A.D. 2088
  4. (Zdez)organizowana przestępczość Poznania A.D. 2088
  5. Ważniejsze Korporacje Poznania A.D. 2088
  6. Mapa Poznania A.D. 2088

czwartek, 27 czerwca 2013

Karnawał Blogowy RPG #44 - Czyli taktyczne użycie potwora

Z okazji 44 edycji Karnawału Blogowego RPG pojawiła się okazja do podzielenia się paroma, mniej lub bardziej autorskimi pomysłami i sentymentami związanymi z zastosowaniem potwora w RPG. Z racji tego, że w naszej grupie preferujemy starego dobrego hack&slasha, pozwolę sobie podzielić się bardziej udanymi pomysłami.

Zacznijmy może od tego najgroźniejszego i najbardziej przerażającego: 



Goblin
(obrazek stąd)

I nie mówię tu o sztampowym adekowym goblinie z zaostrzonym kijkiem i z pasem giganciej siły pobierającym myto na moście. Generalnie bardzo rzadko zabijam postacie graczy. Przez tych kilkanaście lat mniej lub bardziej aktywnego mistrzowania jednym z najtrudniejszych i najbardziej zabójczych (sądząc po ilości wydanych Punktów Przeznaczenia) przeciwników okazała się dobrze zorganizowana banda goblinów. Jak zabić graczy gobilnami? To bardzo proste, starczy, że gobliny zastawią dobrze przemyślaną pułapkę. Z jakimś skarbem jako przynętą (pomaga, jeśli tylko cześć drużyny jest bardzo chciwa ;), w terenie, w którym trudniej jest się poruszać, albo jeszcze lepiej – w terenie, w którym typowa RPGowa drużyna nie może odgrodzić czarodziei/kapłanów ścianą stali od przeciwnika. Może to być na przykład jakiś dom, wieża, czy nawet lokacja w lochu, zawierająca opcjonalnie tajemne przejścia. Starczy odrobinkę ruszyć głową, pamiętając jaki jest ulubiony styl walki drużyny, a następnie za pomocą pułapek, goblińskiego sprytu i zasady koncentracji sił (zwanej przez starożytnych Greków szykiem skośnym, a przez starożytnych Sarmatów – zasadą „kupą Mości Panowie!”) rzucić drużynę na kolana.

Smok/licz/drakolicz/itd.
(obrazek stąd)

To akurat nie autorski pomysł, tylko zaczerpnięty z genialnego „Graj Twardo” Johna Wicka. Jak odegrać nadludzko inteligentnego przeciwnika? Takiego profesora Moriatrty, czy smoka z tysiącletnim stażem? To banalnie proste: zakładamy, że taki przeciwnik wie wszystko co, co wie MG. Mało tego, wie to wszystko nawet wcześniej niż MG, bo się tego domyślił, że gracze tak zrobią i odpowiednio przygotował. Gracze wpadają na genialny pomysł, żeby zawalić tajemne przejście – jedyną drogę ucieczki licza? Przecież już parę lat temu przewidział, że coś takiego może nastąpić i ma jeszcze jedno ekstra wyjście, o którym nikt prócz niego nie wie. A przy zapasowym wyjściu schowana paralotnia – jak szaleć, to szaleć. Może i jest to troszkę nieuczciwe, ale przecież nie chodzi o zdobycie pucharu fair play, tylko żeby się dobrze bawić. A i satysfakcja z pokonania takiego przeciwnika dużo większa.

Dziel i rządź

(obrazek stąd)

Jednym z fajniejszych aspektów gry fabularnej jest to, że siedzi się w grupie z przyjaciółmi i że można wspólnie tworzyć plany, koncepcje, doradzać sobie nawzajem. Zazwyczaj też jest tak, że nawet jeśli drużyna się rozdzieli, to i tak wszyscy dalej siedzą w tym samym pokoju i wiedzą, co się dzieje u reszty. Z takiego stanu rzeczy płynie siła drużyny bohaterów, przewaga w walce. A gdyby tak im to zabrać? Nie mówię, żeby robić tak często, ale raz na rok, dwa, dla odmiany… Wyobraźmy sobie taką sytuacje: drużyna dociera do miasta, zatrzymuje się w dużej tawernie. Tawerna jest prawie pełna, więc gracze dostają pokoje w różnych, odległych jej częściach. Wszystko ładnie pięknie, ale w nocy tawernę atakują zwierzoludzie. Każdego z graczy umieszczamy w odrębnym pomieszczeniu i co 5-6 minut przechodzimy do kolejnej osoby. Ważne jest tu zachowanie dużej dynamiki sytuacji (najlepiej mocno upraszczając mechanikę, lub nawet zupełnie ją porzucając, czysty storytelling), częsa zmiana pomieszczenia w którym się przebywa i utrzymanie graczy w niewiedzy na temat tego, co dzieje się z resztą drużyny. Oczywiście gracze zaczną się szukać nawzajem, ale na przykład w pokoju jednego z graczy może być tylko krew, czy jakieś totalnie zmasakrowane ciało. Wszędzie dookoła chaos, krzyki, warczenie zwierzoludzi. Fajnym pomysłem może być też – później – „wpadnięcie” na siebie dwóch graczy w taki sposób, żeby myśleli, że wpadają na wroga. A na grand finale – zwierzoludzie spędzają większość gości do głównej sali tawerny i grożą graczom ich zabiciem, jeśli nie rzucą broni. Co zrobią gracze? Jak bardzo będzie im zależało na obcych ludziach?

Beholder
czyli powiew klasycznego adeka
(obrazek stąd)

Zawsze miałem lekki sentyment do Wypatrywaczy. Ale to chyba dlatego, że w czasach zamierzchłych kupiłem sobie sourcebook do drugiej edycji AD&D im poświęcony. Beholder ma duże możliwości taktyczne – lata, niweluje magię przed sobą, z różnych oczek może strzelać różnymi czarami i na dokładkę po jego zabiciu truchło zawiera liczne odczynniki cenione przez alchemików. Starczy tylko umieć je z tego truchła pobrać ]:->




środa, 24 października 2012

Mapa Poznana A.D. 2088

Po wspięciu się na wyżyny moich umiejętności obsługi programu MS Paint z dumą przedstawą mapę poglądową Poznania A.D. 2088:

Poprzednio w serii:


wtorek, 16 października 2012

Ważniejsze korporacje Poznania A.D. 2088

Samsung/COVEC – chińsko/koreański gigant utrzymuje w Poznaniu dobrze strzeżony dział R&D, a w podpoznańskich Komornikach dużą bazę sprzętu budowlanego, który był m.in. wykorzystywany przy wybudowanej przez firmę ośmiopasmowej autostradzie A10 do Wrocławia (potocznie zwanej na południu „Autobahn nach Posen”).

PKM – silnie obecny w Poznaniu za pośrednictwem Najwyższej Szkoły… i paru innych mniej lub bardziej oficjalnych interesów, których jedynie marginesem jest wyciąganie od starszych emerytów i bezrobotnych procentu z ich zasiłków. Konglomerat skupiony wokół toruńskiego kościoła zatrudnia najlepszych prawników i z ich pomocą bezwzględnie zwalcza wszelkie nieprzychylne sobie publikacje. Przy całej swojej narodowo-neokatolickiej i antyunijnej wymowie kościół corocznie zdobywa znaczne unijne dotacje na cele dobroczynne, religijne oraz na rozwój technologii pozyskiwania energii ze źródeł geotermalnych. Oficjalnie na czele tej liczącej kilka milionów sekty stoi ojciec Tadeusz Muchomorek – „namaszczony” przez uznanego (przez PKN) za świętego założyciela Kościoła. Czasami w sieci – na bardzo krótko – pojawiają się informacje, jakoby „Muchomorek” był synem, a nawet wręcz klonem czy simulakrem założyciela kościoła, do którego wgrano jego świadomość. Niektórzy uliczni fixerzy twierdzą nawet, że widywali czarne nieoznakowane anygrawy pełne uzbrojonych po zęby komandosów, którzy zawierali autorów takich informacji w nieznanym kierunku…

Aufklarungs-Gruppe Aktiengesellschaft (AG-AG). To monachijski holding finansowy, w skład którego wchodząc firmy z prawie każdego sektora gospodarki. Siedziba główna koncernu w Poznaniu, to stojąca na Ostrowie Tumskim 60-piętrowa Wieża Grossa. Cały budynek ma niesamowicie prosty design – to wielki matowo czarny prostopadłościan wykonany z plastali i szkła, na dachu którego znajdują się liczne lądowiska dla Orek i helikopterów. AG-AG, na terenie swoich wielkich zakładów w dzielnicy Biedrusko w Poznaniu, produkuje części elektroniczne i podzespoły cybernetyczne. Jest jedną z niewielu korporacji, która nie zatrudnia na szeroką skalę simulakr. 

Konsorcjum Israeli Shipyards/Ha`argaz (ISH) wykupiło znaczne obszary na terenie Wildy. Teren Zakładów Cegielskiego-Rabinowicza został znacząco powiększony, prawie cała stara zabudowa Wildy, pamiętająca częściowo czasy II wojny światowej, została rozebrana i zastąpiona arkologiami i zakładami usługowymi dla pracowników ISH. Strefa Korporacyjna ISH jest zamknięta dla osób postronnych – wstęp mają tam tylko pracownicy Konsorcjim, ich rodziny oraz osoby przez nich zaproszone. Nie oznacza to jednak, że żydowscy imigranci całkowicie zamknęli się w swoim „getcie” – często je opuszczają. Jeśli mają jakiś interes do załatwienia. I nie jest akurat Szabat. ISH nie ma oporów przed zatrudnianiem simulakr, nazywanych z hebrajska golemami. 

Polskie Meble Swarzędz S.A. (PMS S.A.) to polska megakorporacja produkująca meble i inne produkty drewniane. Siedziba główna firmy znajduje się w Swarzędzu, jest to blisko stumetrowy granitowy gmach, którego struktura przypomina gotycką katedrę.

Internationale Handelsmarine AG (IHAG) niedawno otworzyło w podpoznańskich małą placówkę R&D zajmująca się badaniem krylu oraz crypropalanu – tworzywo o naturalnego plastiku wytwarzanego przez mikroorganizmy morskie. Firma zajmuje się produkcją statków oraz transportem morskim (w szczególności materiałów niebezpiecznych oraz żywego towaru) i suborbitalnym.

Hydra Pharm – mająca siedzibę i dużą fabrykę nieopodal stadionu miejskiego na ul. Bułgarskiej. Firma produkuje w Poznaniu szereg leków, dysponuje też małym działem R&D, który blisko współpracuje z poznańskimi uczelniami. Sztandarowymi produktami firmy są leki generyczne – „tańsze” zamienniki dla popularnych specyfików, takie jak „Ultra Forte Gripex Nano Plastry Max”. 

Poprzednio w serii:


sobota, 6 października 2012

(Zdez)organizowana przestępczość Poznania A.D. 2088

Wiora Lecha
(obrazek stąd)

„Wiora Lecha” to mogąca pochwalić się najdłuższą tradycją zorganizowana grupa przestępcza Poznania. Szeregowymi członkami gangu są fanatyczni kibice „Kolejorza", jednak gdzieś nad nimi, u steru, stoi grupa cieszących się powodzeniem biznesmenów, którzy stanowią trzecie już pokolenie bojówkowej „arystokracji”, która umiejętnie posługując się szantażem, najnowszymi zdobyczami PR, wypranymi pieniędzmi z handlu narkotykami oraz całkowitym brakiem skrupułów „zalegalizowała” swoją działalność. Obecnie siły porządkowe z firmy „Rutkowski Patrol” zajmujące się utrzymywaniem porządku na Jeżycach są, w dużej części, opłacane przez tych właśnie ludzi. I dziwnym trafem okazują się bardzo nieskuteczne w ściganiu bandytów w niebiesko-białych szalikach. Jednocześnie jednak w szeregach bojówek „Lechitów” utrzymywana jest żelazna dyscyplina, a nadmiar emocji wyładowywany jest podczas uświęconych wieloletnią tradycją „ustawek” z bojówkami innych klubów piłkarskich, z Legią Warszawa na czele.

Głębio-Naziści („Głąby”)
(obrazek stąd)

Nazwa gangu pochodzi oczywiście od Głębi, czyli sieci, za pośrednictwem której „spiknęli” się pierwsi członkowie gangu. Lata 70-te XXI wieku stały się świadkiem ponownego nawrotu idei nazistowskich (termin „neo-neo naziści” jakoś się nie przyjął). W sumie na przestrzeni ostatnich 100 lat ruch nie zmienił się specjalnie – do „Mein Kampf” dodano tylko parę rozdziałów o simulakrach, hybrydach i innych Untermenschach (w tym o ludziach 2.0, w końcu oni też są niearyjscy). Jednocześnie ruch nie ma nic przeciwko cyber ulepszeniom. Poznań zawiera dużo większe stężenie Głębio-Nazistów niż wynosi średnia krajowa. Analitycy jako przyczynę tego stanu rzeczy wskazują, że jest on obecnie największym skupiskiem ludności żydowskiej na terenie Europy Wschodniej. Słowianoarianie kontrolują znaczne obszary gęsto zabudowanej dzielnicy Grunwald, gdzie utrzymują się z haraczy („Dobrowolny podatek na rzecz Polski dla Polaków”), wymuszeń i handlu narkotykami. Od innych poznańskich gangów odróżnia ich dobrze zorganizowana grupa hakerów wspierająca działania klasycznych bojówek składających się z młodych, łysych ludzi w nieśmiertelnych glanach. W wolnych chwilach zajmują się polowaniami na podludzi (Żydów, simulakra, hybrydy, obcokrajowcy, Żydzi, zwolennicy „ukrytej opcji żydowskiej”, itp. itd., w szczególności Żydzi).

Blokersi
(obrazek z Kwejka)

To luźna konfederacja kilku-kilkunastu gangów punków i chuliganów, które rządzą mrówkowcami Nowego Miasta. Na przestępczej mapie Poznania to raczej liga okręgowa – nie tak dobrze zorganizowana jak Głębio-Naziści, nie dysponująca takimi powiązaniami z biznesem, jak „Wiara Lecha”. Ale jak dotąd Blokersi skutecznie opierali się próbom przejęcia ich terytoriów przez inne organizacje, w porę odkładając na bok wzajemne animozje, a braki w nowoczesnym wyposażeniu i wyszkoleniu nadrabiając doskonałą znajomością swojego firtla miejskiej dżungli i zaciekłością, z jaką dzikie zwierzę broni swojego terytorium. Jednym z bardziej znanych członków konfederacji są Wrzeszczące Węże – gang hybryd urzędujący w okolicy jeziora maltańskiego.

Rosyjska mafia
(obrazek stąd)

Choć zorganizowane grupy przestępcze zza wschodniej granicy infiltrowały tereny Unii jeszcze przed wejściem Rosji do Unii Euroazjatyckiej, to włączenie byłych krajów bloku wschodniego do Strefy Schengen proces ten przyspieszyło i ułatwiło. Poznań nie jest traktowany priorytetowo przez Rosjan – jest jednak istotnym punktem tranzytowym na szlaku wschód-zachód. Oznacza to, że rosyjscy oligarchowie utrzymują tu kilka małych placówek, głównie pod przykrywką firm spedycyjnych. Handel ludźmi, simulakrami, wszelki szmugiel, nielegalna cybertechnika, handel bronią – to ich dziedzina. Firma ta ma już ponad stuletnie doświadczenie w handlu używanymi organami, a gdy tylko stało się to możliwe, dodała do oferty używaną cybernetykę. O ile w Poznaniu nie dysponują od ręki dużymi siłami, to dzięki doskonałemu systemowi logistycznemu potrafią ściągnąć na miejsce znaczne siły i środki, o czym parokrotnie przekonały się organizacje, usiłujące wejść im w drogę.

Grupa „Chodaka”
(obrazek stąd. wybiło go w Guglu po wpisaniu "polscy gangsterzy", z braku lepszych pomysłów postanowiłem z Guglem nie polemizować, przecież wie lepiej :-P)

To lokalna poznańska ekipa, kierowana, nomen omen, przez niejakiego „Chodaka”. Grupa działa na terenie Starego Miasta, gdzie kontroluje kilka burdeli i innych szemranych interesów. Specjalizuje się w handlu narkotykami sprowadzanymi z Brazylii i Holandii. Ostatnio chłopaki z poznańskiego „miasta” podejmują próby ekspansji na Wildę. Na mieście mówi się, że „Chodak” zawarł jakiś układ z chińskimi tongami (których agenci podobno zaczęli infiltrować miasto wykorzystując jako bazę tereny korporacyjne Samsunga) i dlatego czuje się taki mocny…

Organizacje żydowskie („Koszer Nostra”)
(obrazek stąd. aż mi wstyd, że podlinkowuję taką stronę, ale grafa mi pasuje do konceptu ;)

Żydzi nie gęsi i swoją zorganizowaną przestępczość też mają. Jak nie trudno się domyślić, jej strefy wpływów w Poznaniu to Wilda i okolice. Strukturami przypomina ona rodzinną mafię rosyjską, czy włoską, znana jest z opiekuńczości wobec własnych członków, w szczególności wobec działań panów ogolonych na łyso.

Gangi motocyklowe

(obrazek stąd)
Bardzo nośna formuła przestępczości zorganizowanej zainicjowana w USA po II wojnie światowej przetrwała próbę czasu (i wysiłki licznych, usiłujących je zlikwidować, agencji rządowych). W Poznaniu i okolicach operuje klika grup „Harleyowców”, wśród których najstarszą i jedną z najgroźniejszych są „HD Zarąbiści”, charakteryzujący się czarnymi chustami i logo ze steampunkowym orłem w koronie wpisanym w monogram „HD-Z”

Poprzednio w serii:


poniedziałek, 1 października 2012

Geografia Poznania A.D. 2088

Biedrusko – tereny znajdujące się na północ od Naramowic aż do historycznej wsi Biedrusko to prawie wyłącznie zakłady i arkologie należące do AGAG. Teren jest patrolowany przez korporacyjne siły bezpieczeństwa uznawany jest za względnie bezpieczny. Podobno w kanałach dalej można spotkać skupiska aktywnych nanomaszyn wykorzystanych do oczyszczenia poradzieckiego poligonu.

Jeżyce – dzielnica biedoty, pełna wybudowanych po Upadku wielkich, 30-40 piętrowych, betonowych bloków mieszkalnych, w których cieniu stoi jeszcze garść starych, pamiętających II wojnę światową kamienic. Swego czasu wjazd na Jeżyce (idąc od strony Dworca  Kulczyk TRADEX S.A. Głównego PKP Aufklärungs-Gruppe AG Poznań City Centre) ozdabiał, wielokrotnie zmywany i wciąż aktualny napis "W tej krainie obcy ginie".

Winogrady i Ostrów Tumski – Wielki biznes musiał jednak gdzieś postawić swoje biurowce i padło na znajdujące się na północ od Starówki Winogrady. W pierwszej kolejności wyrównano i zabudowano biurowcami z plastali i szkła teren Cytadeli, następnie rozszerzając poznańskie „City” kosztem kolejnych domów na Winogradach i części historycznej wyspy Ostrów Tumski. Po zbudowaniu dwóch dodatkowych mostów nad Wartą (i doprowadzeniu dotowanego przez UE i Samsunga metra w 2062) dotarcie do „City” z korporacyjnych osiedli i arkologii położonych na północ od Jeziora Maltańskiego stało się szybkie, tanie i relatywnie bezpieczne, dzięki sowicie opłacanym patrolom z Ravenlocke Security. 
(obrazek stąd)
Stare Miasto - przez ostatnie 100 lat, na skutek zaciekłej kampanii prowadzonej przez kolejnych wielkopolskich Konserwatorów Zabytków, w stanie niezmienionym zachowano Stary Rynek i jego najbliższe okolice. Jednocześnie jednak ilość dokumentów wymaganych przez urzędy dla przeprowadzenia nawet najbardziej podstawowych remontów stała się tak ogromna, że bardzo wiele kamienic nie było remontowanych od 40-50 lat. Przynajmniej z zewnątrz – bo wiele z nich w środku nie zachowało nic z dawnego wyglądu, czy funkcji, stając się siedzibą niezliczonej ilości barów, tancbud, burdeli, kasyn, nielicencjonowanych lekarzy ulicznych i wszelkich innych szemranych interesów z handlarzami bronią, narkotykami, cyberwszczepami i czymkolwiek jeszcze, co można kupić za kredyty. Ze względu na historyczny charakter ścisłego Starego Miasta, na jego terenie obowiązuje zakaz ruchu pojazdów mechanicznych, tak więc jedynym sposobem by dostać się do środka, jest spacer, bądź metro. 

Wilda – dzielnica ta, wraz z przylegającym do niej od południa miastem Luboń, stała się siedzibą największego we wschodniej części Unii skupiska Izraelitów, których liczba jest obecnie szacowana na około 800 tysięcy ludzi. W miejscu wykupionych katolickich świątyń stanęły synagogi, a praca w produkujących bardzo popularne wśród tratwiarzy północnej półkuli silniki okrętowe Zakładach Cegielskiego-Rabinowicza zamiera w soboty. 
(obrazek stąd)
Nowe Miasto – prawobrzeżna dzielnica Poznania uległa tylko niewielkiemu przeobrażeniu na przestrzeni ostatnich 80 lat. Zmieniła się tylko skala – wysokie, brzydkie jak noc 10 i 16 piętrowe bloki wybudowane w latach 60-80tych XX wieku, zostały po prostu sukcesywnie zastąpione wysokimi, brzydkimi 40 – 50 piętrowymi mrówkowcami, które miały pomieścić rosnąca populację miasta (przy czym ta sukcesywność następowała skokami, inicjowanymi samoistnym zawalaniem się ze starości kolejnych starych budynków). Liczne mrówkowce połączone są licznymi, mniej lub bardziej zgodnymi z prawem budowlanym, kładkami i mostami. Na niektórych z nich poustawiano stoiska handlowe, czy parkingi dla antygrawitacyjnych taksówek.

Tarnowo Podgórne/Przeźmierowo – obszar zwany Polską Doliną Krzemową w okresie prosperity lat 30-tych, kiedy to znaczne zyski z rolnictwa postanowiono zainwestować w sektor nowoczesnych technologii. Do dziś na tym terenie funkcjonuje wiele firm software`owych, których rodowody sięgają start-upów startujących z okolicznych garaży. Sąsiadujące z Poznaniem od zachodu Przeźmierowo ma opinię hakerskiej bohemy artystycznej. Liczne osiedla domów jednorodzinnych, stojących niejednokrotnie w cieniu wielkich mrówkowców zachodnich Jeżyc i Grunwaldu, są siedzibą kolejnych pokoleń hakerów, wolnomyślicieli i dżokejów Głębi. To doskonałe miejsce, jeśli ktoś chce zaopatrzyć się w oprogramowanie z wadą prawną, czy najnowszy hardware, który „spadł” z ciężarówki w drodze do lokalnego oddziału Malmartu.

Poprzednio w serii:

środa, 26 września 2012

Poznań A.D. 2088

Po dłuższym milczeniu ruszamy z nowym projektem - Interface Zero w realiach Poznania roku 2088 po Chrystusie. O ile świat do I0 bardzo mi się podoba, to dodany przez Gramela "Dodatek" o grze w Polsce nie tyle pozostawia duży niedosyt (całe dzikie 1 i 1/3 strony tekstu) co jest po prostu kompletnie do dupy. A przynajmniej mi bardzo bardzo mocno się nie spodobał. W związku z powyższym przedstawiam moją, autorską wizję Polski w świecie Interface Zero - przez pryzmat miasta, w którym zagramy - Poznania.

Miasto Stołeczne Poznań A.D. 2088


Według spisu powszechnego przeprowadzonego w 2084 roku Miasto Stołeczne Poznań liczy 5 milionów 568 tysięcy mieszkańców, natomiast obszar Aglomeracji Poznańskiej to blisko 8 milionów ludzi – w większości obywateli Unii Euroazjatyckiej. Znaczące mniejszości w mieście to Żydzi (ok. 800.000 ludzi), Koreańczycy (ok. 300.000) i Chińczycy (ponad 50.000).
Poznań jest jednym z najgęściej zaludnionych obszarów miejskich na wschód od Odry. Wynika to z braku możliwości, czy też raczej chęci, dogadania się przez władze miasta z otaczającymi je gminami (w szczególności Swarzędzem, Komornikami, Przeźmierowem i Tarnowem Podgórnym). Samorządy tych obszarów zaciekle strzegły swojej niezależności w pierwszej połowie XXI wieku. Na ten stan rzeczy złożyło się kilka czynników o charakterze społeczno-ekonomiczny-politycznym. Po pierwsze, ościenne gminy bardzo dobrze zarabiały na tzw. „janosikowym” – czyli dotacjom państwa pobieranym z większych, zamożniejszych samorządów, do tych mniejszych. Po drugie, włodarze Poznania – przez długie lata związani z jedną kliką, skupioną wokół prezydenta Tamowskiego, nie potrafili zjednać sobie przychylności sąsiadów. Mieszkańcy podpoznańskich miejscowości obawiali się marginalizacji ich obszarów zauważając, że inwestycje miasta skupiały się w jego centrum. Po trzecie wreszcie, lokalne samorządy znalazły poparcie wśród coraz silniejszych korporacji, które zwabione (szczególnie do Tarnowa Podgórnego i Swarzędza) ulgami podatkowymi, obawiały się ich utraty w wyniku włączenia gmin w obręb Poznania. Niebagatelną rolę odegrały też unijne dotacje dla rolnictwa, które podpoznańskie gminy straciłyby po włączeniu ich w obręb powiatu miejskiego.
Skutkiem takiego rozwoju terytorialnego miasta, a raczej jego braku, jest bardzo wysoka gęstość zaludnienia i fakt, że Poznań liczy tylko 368 km2 (z opisanych powyżej przyczyn miasto mogło rozwijać się terytorialnie tylko na północ).
Jednocześnie gospodarka aglomeracji funkcjonuje dobrze, skutkiem czego jest relatywnie niski poziom bezrobocia („jedyne” 36 % według stanu na IV kwartał 2087). Na tak dobry wynik gospodarczy składają się fuzja poznańskiej gospodarności z kapitałem zagranicznym. Niebagatelną rolę odgrywa też rodzimy kapitał – w szczególności korzystające z najnowszych zdobyczy nanotechnologii w obróbce prawdziwego drewna fabryki Polskich Mebli Swarzędz S.A., czy produkujące silniki okrętowe, tabor kolejowy i specjalistyczne pojazdy opancerzone zakłady Cegielski-Rabinowicz, będąca własnością polsko-izraelskiego holdingu Israeli Shipyards/Ha`argaz Ltd. 

Na przestrzeni ostatnich 75 lat układ urbanistyczny miasta nie uległ zbyt dużej zmianie, pomijając rozbudowę miasta w kierunku północnym – Biedrusko znajduje się obecnie w granicach Poznania. W mieście funkcjonuje sprawny system komunikacji publicznej. Dzięki nanotechnologii i replikatorom materii relatywnie małym kosztem udało się zbudować gęstą siatkę metra (8 linii), którą uzupełniają nowoczesne tramwaje elektryczne (wyposażone w rodzimy tabor – Solaris Bimba™ wz. 70 i 75) i podmiejska kolej nadziemna. W okresie boomu rolniczego końca lat `30 zakończono budowę tzw. III ramy komunikacyjnej, dzięki czemu po raz pierwszy w historii miało zyskało kompletną obwodnicę z prawdziwego zdarzenia. W Poznaniu działają dwa lotniska cywilne - mniejsze na Ławicy (które obecnie obsługuje wyłącznie powietrzny ruch lokalny, nie mogą na nim lądować większe samoloty ze względu na bliskość drapaczy chmur poznańskiego „City” i arkologii Nowego Miasta, nad którymi wiodła ścieżka podejścia na lotnisko) oraz na Krzesinach, które – po przejęciu od Sił Powietrznych w 2067, zostało rozbudowane by umożliwić przyjmowanie nawet największych, suborbitalnych maszyn. Uzupełnieniem komunikacji są antygrawitacyjne taksówki, orki i śmigłowce, dla których przygotowano liczne lądowiska na dachach i specjalnych „półkach” większych budynków.
(dużo bardziej czytelna wersja planu metra tutaj)


Źródła grafiki:
- Herb Poznania - wikipedia.org 
- Logo i mapa poznańskiego metra www.bartrozalski.com (to praca dyplomowa Bartosza Różalskiego, absolwenta poznańskiej ASP, uznałem, że pasuje jak znalazł :) )

czwartek, 3 maja 2012

Karnawał Blogowy RPG #31: Broń w RPG

Tegomiesięczna edycja Karnawału Blogowego RPG dotyczy tematu broni w RPG. Nice :). Z racji wykształcenia wiem co nieco na ten temat, i pozwolę sobie podzielić paroma historyczno-teoretycznymi wynurzeniami na temat uzbrojenia, powiedzmy ogólnie, średniowiecznego, do wykorzystania na sesji ku ogólnemu pożytkowi.

Zacznijmy od rzeczy bardzo istotnej dla każdego krasnoluda, czyli czym właściwie różni się topór od siekiery? Zastanów się na tym, Drogi Czytelniku, a odpowiedź znajdziesz na końcu tekstu.

Zacząć oczywiście wypada od mieczy. Broń ta kojarzy się chyba najbardziej ze średniowieczem, w typowym RPGu prawie każdy, kto nie jest kapłanem, czy innym magiem, miecz jakiś posiada. Mało tego! Nawet magowie z mieczami zaiwaniają (vide: Gandalf), a i pewnie pozbawieni adekowych ograniczeń kapłani też miecze przypasać potrafią. Gdzieś niestety w tym zgubił się przekaz ideologiczny związany z tą bronią. W średniowieczu, dla rycerza, miecz był prawie wszystkim. Miecz (i pas) były symbolem rycerza, jego rzemiosła, jego biegłości w walce. Miecz, z charakterystycznym wyglądem, przypominał krzyż. Święty krzyż, którego rycerz ma nie mniej święty obowiązek bronić do ostatniej kropli krwi. Dobry, a nawet średniej jakości miecz, kosztował naprawdę dużo i tylko klasę wyższą stać było na luksus zakupienia takowego. Mieć miecz, to było coś. Pospólstwo niech se chodzi z widłami, cepami bojowymi, czy z innymi pałami nabitymi gwoździami. Jeśli masz miecz, to jesteś kimś.
Trochę mi brakuje tej elitarności miecza w większości systemów fantasy, z którymi się spotkałem.
Warto też poświęcić chwilkę i nauczyć się z czego miecz się składa – może się przydać przy opisach w walce :).


I Rękojeść:
1. Głowica
2. Trzon
3. Jelec
II Głownia:
4. Taszka
5. Zastawa
6. Płaz
7. Ostrze
8. Sztych
9. Zbrocze
10. Czubek
III Pochwa:
11. Okucie
12. Trzewik
 (obrazek i i opis z wikipedii)

Polecam też bardzo fajną klasyfikację mieczy na stronie http://www.thearma.org/terms4.htm Generalnie warto poguglać, nawet prosty, odręczny szkic miecza jest świetnym hand-outem dla gracza.
A jeśli chcesz pogłębić swoją wiedzę o walce mieczem, gorąco polecam (w charakterze odmiany od tzw. Naukowej literatury tematu) skądinąd bardzo fajną i oryginalną książkę Twardocha „Wieczny Grunwald”.
(źródło obrazka)

Gdy już mowa o rycerskim uzbrojeniu, nie sposób nie wspomnieć o kopii. Kopia, po naszemu swojsko nazywana drzewem, to cholernie złożony i niełatwy w wykonaniu element uzbrojenia zaczepnego. Jest prawie równie ważna jak miecz i – co ciekawe, potrafi równie dużo kosztować co dobry miecz. Czyli jak na realia średniowieczne, jest droga jak cholera. I – co raczej nie jest zbyt powszechnie wiadome – jest jednorazowego użytku. Dobra kopia przeniesie cały impet konia i jeźdźca w jeden punkt ciała przeciwnika, po czym rozpadnie się na kawałki pozostawiając w ciele celu stalowy grot. Dzięki temu (i pewnemu genialnemu, średniowiecznemu wynalazkowi, w postaci ostróg) rycerz pozostanie w siodle gdy jego przeciwnik będzie konał na ziemi, prawdopodobnie dobity końskimi kopytami. Dlaczego kopia jest taka droga? Musi być wykonana z odpowiedniej jakości drewna, mieć te 5 metrów długości, w dodatku jest wydrążona w środku no i na końcu mieć odpowiednio zamontowany stalowy grot. Musi być odpowiednio lekka i wyważona i jednocześnie odpowiednio wytrzymała. Do tego dochodzi odpowiednio artystyczne wykończenie, malowanie i inne takie duperelki, bo przecież jaśnie pan rycerz nie może pokazać się na mieście z kawałem ledwie oheblowanego drewna.

I małe nota bene na marginesie: angielski termin to freelance, odpowiednik mniej więcej naszego wolnego strzelca, pochodzi właśnie od lancy, konkretniej - od rycerza bez zajęcia.

A teraz taka ciekawostka na gruncie broni drzewcowej. Jaka jest praktyczna różnica między tymi dwoma włóczniami:

 zdjęcie 1

zdjęcie 2
(obie fotki stąd)

Ta pierwsza, to wczesnośredniowieczna włócznia, z grotem w kształcie liścia. Grot jest szeroki, by po wejściu w ciało zadawał jak największe obrażenia (nota bene podobny model jest używany we współczesnych afrykańskich dzidach do polowań na dzikie zwierzęta dla prawdziwych hardkorów). Ta druga, to model późnośredniowieczny. Grot jest dużo węższy, dzięki czemu cała energia kinetyczna jest skupiona w jednym miejscu – co pozwala skuteczniej przebić pancerz. Innymi słowy na rysunku numer dwa mamy do czynienia z klasycznym, późnośredniowiecznym otwieraczem do konserw.


Przechodząc do tematów bardziej krasnoludzkich, chciałbym powiedzieć parę słów o młotach bojowych. Wielkie było moje zaskoczenie, gdy podczas zajęć z bronioznawstwa średniowiecznego dowiedziałem się, że młoty bojowe nie były szczególnie powszechne. Bardziej na zasadzie jakiejś broni improwizowanej, lub też specjalistycznej broni drzewcowej. Ewentualnie jako druga strona nadziaka. No ale z drugiej strony taki Thor jednak z młotem latał, więc można dość bezpiecznie przyjąć, że jakoś w użyciu były.
(Paradny młot bojowy stąd)

Pora na odpowiedź na zagadkę z początku postu. Otóż:
  • siekiera jest to narzędzie służące (generalnie) do obróbki drewna,
  • topór jest to narzędzie służące do eliminacji siły żywej przeciwnika.
Jak odróżnić jedno od drugiego? To bardzo proste. Po brodzie. Topór ma długą, siekiera – bardzo krótką.
(fotka z wikipedii)

Dlaczego tak? Broda topora, ogólnie rzecz biorąc, pełniła dwojaką rolę. Po pierwsze, takie ukształtowanie topora zwiększało siłę uderzenia (ma to coś wspólnego z rozkładem siły, ale matematyka stojąca za tym problemem trochę mnie przerasta), po drugie zaś, w walce można było brodą zahaczyć o krawędź tarczy przeciwnika i szarpnąć do siebie, uniemożliwiając przeciwnikowi zasłonięcie się przed kolejnym ciosem.

(fotka z wikipedii)

A skąd właściwie wiemy, że coś, co wygląda jak opisany powyżej topór jest bronią, a siekiera narzędziem? Odpowiedzi dostarcza nam jeden z pierwszych historycznych komików – tzw. Rolka z Bayeux. Dzieło to powstawało w latach 70-tych XI wieku z inicjatywy biskupa Odo – przyrodniego brata Wilhelma Zdobywcy, który do dzisiaj dzierży tytuł ostatniego skutecznego zdobywcy Wysp Brytyjskich. Rolka ma prawie 70 metrów długości i zawiera obrazkową historię podboju Anglii przez wojska Wilhelma, opatrzone komentarzem. Całą rolkę, w wysokiej rozdzielczości, można obejrzeć tutaj, stamtąd też wycięte poniższe kawałki.

Tutaj widzimy dzielnych Normanów budujących okręty do desantu za kanał:


(opis: "tutaj książę Wilhelm rozkazał budowę okrętów")

Natomiast kilka metrów dalej, w trakcie samej bitwy pod Hastings, widzimy wojowników zbrojnych w topory.


(opis: "Tu polegli Leofwine i Gyrth. Bracia Harolda są zabici w boju")

poniedziałek, 23 kwietnia 2012

Karnawał Blogowy RPG #30: Wymiar (nie) sprawiedliwości w RPG – edycja sci-fi

Jeśli po lekturze mojego poprzedniego wpisu myśleliście, że w konwencji fanasy możecie wpakować graczy w Nielaba pasztet, to chce powiedzieć, ze to jest tak zwany pikuś w porównaniu z tym, na co można sobie pozwolić w konwencji mniej lub bardziej sci fiction. Załóżmy, że mamy ochotę graczy pognębić, bo zabili nam jakiegoś ważnego NPC`a. Albo ich arcywróg postanowił ich wrobić.

Porównując kodeks karny Makarewicza z 1932r. (który uważany jest za taki mały prawniczy majstersztyk, szczególnie, jeśli chodzi o zwięzłość i klarowność) z obecnie obowiązującym kk z 1997r. stwierdzamy, że ten pierwszy liczył 295 artykułów (32 strony znormalizowanego tekstu), a obecny ma ich ponad 363 (na 72 stronach w takim samym formacie, piszę „ponad” 363 artykuły, bo wśród nich są jeszcze dodane później, np. niezwykle popularny art. 178a § 2 k.k. o pijanych rowerzystach). I drugi przykład – kodeks postępowania karnego z 1929r. miał 652 artykuły (57 stron), a obecny z 1997 – 682+ (w tym, między innymi, dwadzieścia osiem artykułów oznaczonych od 607a do 607 zc poświęconych ENA, łącznie 164 strony i na przestrzeni ostatnich 15 lat był nowelizowany 83 razy!). Nie trzeba wybitnego futurologa, by stwierdzić, że ta tendencja raczej się utrzyma i akty prawne będą puchnąć, puchnąć. Język prawniczy, którym będą spisane będzie coraz ściślejszy, precyzyjniejszy i bardziej jednoznaczny… dla wykształconych prawników. Już teraz większość „normalnych” ludzi ma trudności ze zrozumieniem tekstu aktów prawnych. Wiecie, czym się różny nieletni od małoletniego? Myślę, że spokojnie można założyć, ze ilość przepisów prawnych, ich poziom skomplikowania i zagmatwanie procedury będzie postępować w sposób wykładniczy.
Przekładając to na konkretne pomysły. Jeśli gracze napotkają jakiś problem prawny (lub chociażby biurokrację, czyli tzw. z amerykańska „red tape”), zażądaj rzutu na wiedzę o prawie. Wiadomo, że każdy ma jakąś tam wiedzę o prawie – wie, że powyżej 0,2 promila nie wolno jeździć samochodem, czy że trzeba mieć pozwolenie, żeby sobie dom wybudować. Ale o tym, że na odrzucenie pozwu w postępowaniu cywilnym służy zażalenie w terminie 7 dni, a na oddalenie powództwa w tym samym postępowaniu – apelacja w terminie 14 dni, wie już niewielu. Pamiętajmy, że wiedzą tą dyspnują prawnicy i zawodowi kryminaliści (powszechnie wiadomo, że drugim najlepszym miejscem na poznanie prawa jest zakład karny, w tych murach jest więcej ekspertów od prawa karnego, niż na większości uniwersytetów). Czyli tak: najpierw pytamy z pięknym uśmieszkiem, czy chcą sobie wynająć prawnika, czy będą bronić się sami. Jeśli bronią się sami – test wiedzy o prawie, który sugeruję wykonać tak, że gracz nie zna rezultatu. Bo zważywszy na tempo zmieniania się przepisów prawnych, jest bardzo prawdopodobne, że nawet rozsądna postać, która poczłapała do biblioteki, wzięła z półki kodeks karny stan na 01 stycznia 2012r. Przecież z tego roku, nie? A tymczasem 02 stycznia 2012r. weszła w życie ustawa z dnia 01 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 117, poz. 678), która zmieniła treść art. 63 § 3 k.k. poprzez poszerzenie katalogu obowiązków, które sąd może nałożyć na sprawcę, umarzając warunkowo postępowanie karne. Innymi słowy – to co postać znajdzie, mogło już dawno przestać obowiązywać i dupa. I nawet, drogi Mistrzu Gry, nie musisz mieć wykształcenia prawniczego by to graczom sprzedać; „Sędzia stwierdził że cośtam cośtam… ustawa się zmieniła… pisma złożone po terminie pozostawia się bez rozpoznania…, a zostaliście przecież pouczeni…, cośtam cośtam po łacinie… generalnie niby mówi po polsku, ale ni chuja go nie rozumiecie… ale wychodzi że sprawę przegraliście/zostaliście skazani/sędzia nałożył grzywnę za obrazę sądu/jako strona przegrana ponosicie koszty procesu w wysokości…/odwołanie nie przysługuje” (niewłaściwe skreślić).
A jeśli gracze postanowią wynająć adwokata, to pamiętajcie im potem rachunek wystawić. Bo prawdziwy prawnik nigdy nie zapomni. I nie zacznie pracować, dopóki mu z góry nie zapłacisz.

Ale nie wyprzedajmy się za bardzo. Zanim gracze staną przed Wysokim Sądem, czeka ich przecież Śledztwo. Powyżej zarysowałem wizję zmian w systemie prawnym. Ale żeby takiego zbrodniarza postawić przed sądem, trzeba go najpierw złapać, no nie? Odcisków palców szukamy na miejscu przestępstwa od jakichś 150 lat. DNA – od kilkudziesięciu. Już współczesny śledczy uzbrojony jest w ogromną baterię narzędzi z zakresu techniki, taktyki, strategii i metodologii kryminalistycznej, takich jak: balistyka, cheiloskopia, daktyloskopia, entomologia, fonoskopia, grafologia, mechanoskopia, osmologia, palinologia, traseologia, podoskopia, poroskopia, analiza GSR i innych mikroczątek, termoskopia, i szeregu innych –logii i –skopii. Z racji tego, że rządy zainteresowane są ściganiem przestępstw, na rozwój szeroko pojętej kryminalistyki idą i iść będą, znaczne środki. A to oznacza dalszy, szybki postęp. Jak duży? Obejrzyjcie parę odcinków CSI Nowy York, pomnóżcie to przez ilość dziesiątek lat, jaka upłynęła w waszym świecie od początku XXI wieku i będzie ogólne pojęcie.
(źródło obrazka)

Oczywiście przestępczość (mniej lub bardziej zorganizowana) też nie śpi. Mało tego, nierzadko dysponuje budżetem na badania porównywalnym lub większym niż Policja. A to oznacza, że tak jak daktyloskopię można ominąć za pomocą gumowych rękawiczek, tak na każdą inną skopię, czy -logię, jakiś środek się znajdzie. Trzeba tylko być przygotowanym i o wszystkim pamiętać w trakcie popełnienia przestępstwa. I nie zrobić głupiego błędu podczas opuszczania miejsca przestępstwa, jak wrzucenie tych zakrwawionych, gumowych rękawiczek do pierwszego z brzegu kubła na śmieci. Bo zdjąć odciski palców z wnętrza gumowej rękawiczki policja umie od dawna, na okoliczne śmietniki są przeszukiwane prawie zawsze.
Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o aktualnym poziomie kryminalistyki, bardzo gorąco polecam portal http://www.kryminalistyka.fr.pl/ Jest często aktualizowany, a poziom tekstów jest tak dobry, że jest on polecany do przygotowania się do egzaminu prokuratorskiego.

Będąc przy temacie techniki, warto wspomnieć w wariografie, czyli popularnie (i nieprawidłowo) nazywanym wykrywaczu kłamstw. Nie będę się na ten temat rozpisywał, polecam obejrzenie przynajmniej pierwszego odcinka serialu „Lie to me”. Mówiąc w skrócie – obecne wariografy można oszukać, starczy tylko mieć odpowiednią kontrolę na działaniem własnego organizmu. Co z wariografami z przyszłości? Polecam poprzedni akapit o funduszach, jakimi dysponuje przestępczość zorganizowana na ten cel.
W tym miejscu trzeba też wspomnieć o zagadnieniach nieco bardziej sci-fi, a mianowicie o telepatii, ESP, czy innych takich „Jedi mind tricks”. Obecna procedura karna wyklucza stosowanie takich metod, podobnie jak narkoanalizy. Jak sprawa wygląda w Waszym świecie, wszystko zależy od Was. Ja tylko zaznaczę, że wszelkim tego typu metodom raczej daje się oprzeć. Odsyłam też do genialnego serialu Babylon 5 i roli, jaką w tamtym świecie pełnią telepaci.

Technika, technika powiecie. Liczy się człowiek. I to prawda. Dlatego jeśli gracze naprawdę zajdą Wam za skórę, naślijcie na nich Detektywa. Najfajniejszą rzeczą z Detektywem NPCem jest to, że wcale nie trzeba trudzić się nad wymyśleniem tej postaci. Starczy wziąć pierwszego z brzegu inspektora Culombo, Kodaka, Brudnego Harrego, czy innego Mac`a Taylor`a i już mamy gotową postać – z wyglądem, nawykami, sposobem mówienia i ulubioną metodą działania (moim faworytem jest niezapomniany Peter Falk jako porucznik Coulombo w wymiętym prochowcu, z cygarem, nachodzący w nieskończoność podejrzanego i zamęczający go setkami pytań).
Bardzo fajnym patentem na sesje jest Przesłuchanie. Załóżmy, że gracze są o coś podejrzani – mogli to zrobić, lub nie, ale ważne jest, żeby scenę będącą przedmiotem dochodzenia dość dokładnie im wcześniej opisać. Następnie gracze trafiają na komisariat, zostają rozdzieleni i dokładnie przesłuchani przez Detektywa. Sesję zamieniamy w grę z cyklu „Who donne it?”. Już zawczasu szykujemy sobie listę powiedzmy 10 pytań, które zadamy wszystkim graczom. Ewentualnie można pozwolić graczom na chwilę narady, w celu ustalenia wspólnej wersji (jeśli policja dobrze pracuje, to nie da im takiej możliwości, ale zawsze można coś wymyślić, kogoś przekupić, itp., itd.). A potem porównujemy rezultaty i wyciągamy z tego takie wnioski, jakie są nam akurat potrzebne ;).
Jeśli naprawdę chcemy dać popalić, możemy przyjąć, że Detektyw ma Nadludzką Inteligencję. To dość popularny motyw w sieci. Jak odegrać prawdziwego Geniusza Zła? Człowieka, który niczym wytrawny szachista planuje 10 posunięć naprzód, zawsze jest o jeden krok przed postaciami graczy? To banalnie proste – zakładamy, że on wie dokładnie to samo co MG, czyli wszystko. W czasie rzeczywistym. Dlaczego? Jak? Bo jest tak niesamowicie genialny, że się domyślił, że gracze właśnie tak się zachowają. „Everything goes, ad the Emperor has forseen it”. Bo wszędzie ma szpiegów. Itp. itd. Jeśli gracze właśnie zaplanowali szturm na jego kryjówkę, do której prowadzą dwa wejścia – jednym oni wejdą, a drugie zawalą 100 tonami gruzu – to kolo dokładnie to przewidział i ma po ręką specjalną odgruzarkę, która zrobi mu przejście w 30 sekund. I na tej samej zasadzie detektyw będzie wiedział o graczach bardzo dużo.

Oczywiście nawet uzbrojony w te wszystkie gadgety i biblioteki aktów prawnych wymiar sprawiedliwości dalej składa się z ludzi. Których można oszukać, przekupić, którzy mogą mieć własne cele. Może nasz Genialny Detektyw od 5 lat usiłuje dobrać się do skóry Niemniej Genialnemu Złoczyńcy i złoży graczom propozycję nie do odrzucenia związaną z udupieniem go?

(obrazek stąd)


Na koniec, jeszcze jedna uwaga. W Rzeczpospolitej Polskiej sędzia na rozprawie ma założony na szyi łańcuch z orzełkiem, symbol sprawowanego urzędu. Cały ten łańcuch jest ręcznie robiony, orzełek sjest posrebrzany i kosztuje około 600-700 złotych. Jest też dość ciężki, więc po zamknięciu rozprawy większość sędziów od razu go zdejmuje – czasami nawet zanim strony wyjdą z sali. I to jest bardzo dobry moment, by wspomnieć drużynowemu złodziejaszkowi, jak to inny kieszonkowiec na rozprawie buchnął tego orzełka i jak wielkim potem cieszył się szacunkiem wśród grypsujących. Fakt, że potem zaniósł go do lombardu i tym sposobem go złapali wcale nie wpłynął na poziom szacunu, jakim się cieszy do dzisiaj (miało to natomiast wpływ na wymiar kary, jaką mu dowalili za obrazę sądu). Czy nasz złodziejaszek oprze się takiej pokusie? Czy ktoś go zobaczy? I przede wszystkim, jak po cichu zdjąć ze stołu te kilo grzechoczącego żelastwa?

Poprzednie moje wynurzenia w ramach 30tej edycji karnawału blogowego tutaj.







środa, 18 kwietnia 2012

Karnawał Blogowy RPG #30: O wymiarze sprawiedliwości słów kilka

Będąc w wykształcenia prawnikiem w ramach kwietniowej edycji Karnawału Blogowego pozwolę sobie rzucić kilka uwag na temat zbrodni i działania tzw. „wymiaru sprawiedliwości” w RPG.

Zacznijmy może od wszelkiego rodzaju fantasy. Poniższe uwagi jak znalazł będą pasowały do Warhammera, który dość mocno wzorowany jest na historii Europy, ale powinny nadawać się do każdego innego świata na poziomie technologicznym średniowiecze/renesans.

Dobre przedstawienie takiego wymiaru sprawiedliwości wymaga od MG znacznego przestawienia sposobu myślenia, a w szczególności – wyrzucenia z głowy wszystkiego, co o prawie powiedziano i napisano w okresie Oświecenia. Wbrew pozorom nie jest to zadanie łatwe, bo na tym co wtedy wymyślili (plus prawo rzymskie w zakresie prawa cywilnego) w zasadzie opiera się cały „nasz” obecny system prawny. Równość wobec prawa, kodeksy w sposób wyczerpujący regulujące daną materię, niewinny dopóki wina nie zostanie udowodniona, materialna i porządna regulacja niezawisłości sędziowskiej, prawa człowieka… wchodząc do świata fantasy generalnie to wszystko możemy zostawić za drzwiami. Ale po kolei.

Równość wobec prawa. Że co proszę? O tej koncepcji w takich czasach nie słyszeli. Inne prawa (i kary) mają zastosowanie do szlachty, inne do chłopstwa, jeszcze inne dla mieszczan. Myśl przewodnia jest taka, że im lepiej jesteś urodzony, na tym więcej możesz sobie pozwolić. I jeśli taki hrabia postanowi sobie obić ryja swojemu chłopu buzdyganem, bo krzywo na niego spojrzał, a ten chłop go jakimś cudem (albo widłami) zabije w obronie własnej – to to nie jest kontratyp obrony koniecznej, tylko czynna napaść na Jaśnie Pana Hrabiego. Sprawca zostanie sprawiedliwie osądzony i skazany na jakąś paskudny i widowiskowy rodzaj śmierci. Za to samo przestępstwo chamowi ręce utną, a panowi – pogrożą palcem, albo jakiś datek na świątynię dać karzą.
W wielu obecnie ukazujących się systemach RPG kobiety mają równe prawa, co mężczyźni i to w XX-to wiecznym rozumieniu tejże równości. Rozumiem, że jest to manewr mający na celu ułatwienie życia paniom grającym w RPGi, ale o ile taki stan rzeczy nie ma jakiegoś silnego uzasadnienia w historii danego świata, to imho można z niego zrezygnować, bo taki z realiami to będzie miało niewiele wspólnego.

„Tak Wysoki Sądzie, upolowałem tego jelonka, bo byliśmy głodni. Skąd mogłem wiedzieć, że należy do Jaśnie Pana Hrabiego i że polowanie w jego dobrach jest karane śmiercią?” Już starożytni Rzymianie stwierdzili, że ignorantia iuris nocet. Nieznajomość prawa szkodzi w tych realiach i to szkodzi bardzo mocno. Jeśli postać jest w okolicach, nazwijmy to, rodzinnych, to będzie doskonale wiedziała, że w danym lesie polować na jelenie może tylko pan Hrabia. Ale jeśli pojedzie do innego kraju… to problem będzie polegał, mówiąc prawniczym językiem, w zdecentralizowanym systemie źródeł prawa, a raczej braku tegoż systemu. Nie ma czegoś takiego jak kodeks karny, czy cywilny – te sprawy reguluje zwyczaj, jakieś tam edykty królewskie, przywileje nadane miastom, czy dobrom szlacheckim, wreszcie prawo religijne (Nikt nie spodziewa się hiszpańskiej inkwizycji!), czy też widzimisie sołtysa z widłami.

W naszych czasach osoba podejrzana o popełnienie przestępstwa ma określone prawa. W zasadzie, to ma całkiem sporo tych praw – przy pierwszym przesłuchaniu dostaje na papierze ich wyciąg, w zależności od użytej czcionki mogą to być i dwie strony A4 (choć uczciwość nakazuje wspomnieć, że na tych dwóch stronach są też obowiązki podejrzanego). Jednym z większych osiągnięć Europejskiej Konwencji Praw Człowieka jest to, że nie można zmusić człowieka, by dostarczał dowodów własnej winy. To na oskarżycielu ciąży obowiązek przedstawienia dowodów winy – oskarżony nie musi niczego udowadniać. A w realiach średniowiecznych? Wtedy nie przejmowano się takimi pierdołami, a ktoś (nie pamiętam kto) stwierdził, że Confessio est regina probationum (przyznanie się jest królową dowodów). Nawet jeśli w tym przyznaniu pomógł kat z akcesoriami.


(Obrazek znaleziony tu)

Wracając na chwilę do naszego przykładu z jelonkiem: jest całkiem prawdopodobne, że sprawcę upolowania hrabiowskiego jelonka najprawdopodobniej osądzi sam pan Hrabia – idea tego, że nie można być sędzią we własnej sprawie nie wszędzie trafiła na podatny grunt. I przekonanie sędziego, że ten pan sam się nadział na nasz miecz, jak sięgał po naszą sakiewkę, może być naprawdę trudne. W sytuacjach wątpliwych racje będzie miał swój, a nie jakiś wędrowny awanturnik. Będąc przy temacie usieczenia złodzieja na gorącym uczynku – Wbrew temu, co wydawałoby się graczom, władze będą zazwyczaj dość nieprzychylnie spoglądały takie samosądy. W najlepszym przypadku uznają, że „przybysze” burzą ustalony porządek ich mieściny i grzecznie pokażą im bramy miasta z sugestią obejrzenia ich od zewnątrz. Im mniejsza społeczność, tym krzywiej będzie patrzyła na wszelkie zaburzenia ustalonego porządku (w tym porządku mieści się również Stefan – drobny kieszonkowiec, o którym wszyscy w zasadzie wiedzą, że jest kieszonkowcem, ale w niedziele na mszy jest, na tace daje i miejscowych nie obrabia (zazwyczaj)).

Będąc przy temacie spod znaku współczesnego art. 148, to gorąco polecam poświęcony temu tematowi rozdział „Graj Trikiem” Ignacego Trzewiczka. Genialny jest.

Jeśli dobrnęliście, mili czytelnicy, do tego momentu, to pewnie zastanawiacie jaki to ma sens, żeby MG zamieniał kampanię w jakąś prawniczą paranoję rodem z książki Kafki. Popełniwszy ten tekst chce jednocześnie powiedzieć, że nie ma sensu aż tak drastycznie przestrzegać „poprawności historycznej”. Myślę natomiast, że powyższe pomysły mogą stanowić jakiś punkt wyjścia dla małej przygody – przerywnika, czy też do delikatnego „skierowania” graczy w pożądanym kierunku. Mogą też dodać głębi, czy dać poczucie „inności” świata gry, o ile zostaną wdrożone z rozwagą, bo jak powiedział Terencjusz Apprime in vita est utile, ut ne quid nimis (w życiu przede wszystkim jest korzystne, by nic za dużo;zachować umiar).

A wymiarze (nie)sprawiedliwości i zbrodni w realiach sf najprawdopdoobniej wkrótce.

poniedziałek, 30 stycznia 2012

Więcej deck planów

W oczekiwaniu na kolejną okazję do gry znalazłem w RSS`ie bardzo fajną stronę z darmowymi planami pokładów okrętów wojennych. Co prawda są to okręty z okresu Wojen Napoleońskich, co oznacza, że przynajmniej część z nich jest stanowczo za bardzo dobrze uzbrojona jak do użycia w realiach Caribdusa. Odnotowano do późniejszego wykorzystania :).

wtorek, 27 września 2011

Ja nie potrafię być tak złym MG...

... jak ten dobry człowiek, którego bloga mam dodanego do RSSa ]:->

wtorek, 6 września 2011

Pomysł na kampanię

Niedawno przypomniał mi się śmieszny tekst, który swego czasu podesłała mi żona:



Z powyższym związany jest pomysł na kampanię RPG, który strzelił mi do głowy swego czasu. Nie jest to, w sumie, nic wielce odkrywczego, ale w sumie pomysł mam dość przemyślany.

Idea stara jak „Jankes na dworze króla Artura”. Grupka ludzi z naszych czasów (znająca się wcześniej lub nie – według uznania, jakimś nawet pomysłem może być nawet zagranie samego siebie ;) ) zostaje jakimś magicznym/technicznym/cudem boskim/starożytnym artefaktem/Gwiezdnymi Wrotami/niewłaściwe skreślić przeniesiona w przeszłość. I tu zaczyna się zabawa.

Widzę to jako dużego sandboxa – bardzo trudno przewidzieć, co gracze wymyślą. Istotne jest, by MG był dobrze przygotowany z historii wybranego na kampanię miejsca i czasu. Oczywiście można popuścić wodze wyobraźni, ale wydaje mi się, że stworzenie świata możliwie najbliższego oryginałowi powinno dać najlepszy efekt. Dla MG oznacza to jedno: gruntowny reasearch. Z książek, w których można znaleźć inspirację:

- Seria „1632” Erika Flinta,
- Seria „Oś czasu”,
- wspomniany na wstępie klasyk Marka Twaina,
- z naszego podwórka: Pilipiukowska „Operacja dzień wskrzeszenia”,
- w pewnym (pokręconym) zakresie Weberowy cykl Schronienie,
i (zapewne) wiele innych.

Długie lata w szkole podstawowej i chyba trochę w liceum marzyłem jakby to fajnie było móc cofnąć się w czasie i uratować Rzeczpospolitą przed upadkiem. Myślałem, ile z współczesnej techniki potrafiłbym odtworzyć. Jak naprawić spier...ny ustrój, itd.

Luźne pomysły:
  • Nikt nie spodziewa się Hiszpańskiej Inkwizycji! Szczególnie goście z przyszłości dzielący się wynalazkami ;)
  • A może ktoś z graczy jest alergikiem? Ile pociągnie na wiosnę, zanim wypluje płuca?
  • Będąc przy temacie: czy postacie graczy będą na tyle stare, by załapać się na obowiązkowe szczepienia przeciwko ospie?
  • I jeszcze w temacie zdrowotno/higienicznym: ile pociągnie we wczesnym średniowieczu osoba przyzwyczajona do XXI-o wiecznego poziomu higieny?
  • Co zrobi przyzwyczajona do pewnego poziomu równouprawnienia współczesna feministka w czasach, kiedy od kobiety oczekuje się, czy szyła, ładnie wyglądała (pamiętajmy o zmieniającym się kanonie piękna! Jakoś nie widzę hordy zalotników ustawiających się do Scarlet Johannson przeniesionej do czasów Rubensa ;) (ciekawe spojrzenie na ten temat w „Osi czasu”),
  • Jak zareagują współcześni? Będą się bali? Próbowali skaptować graczy? Wyeliminować?
  • Czy gracze będą próbowali dzielić się posiadaną wiedzą, czy też może będą za wszelką cenę, na trekkiestowską modłę, powstrzymywać się od „skażenia” linii czasu?
  • A może poza graczami w czasie przenieśli się też inni ludzie? Dlaczego? Jak są nastawieni? Czy mają jakiś Plan?
  • Ciekawym tematem może też być bariera językowa – np. od XVIII wieku polszczyzna aż tak dramatycznie się nie zmieniła, ale wtedy warstwa wykształcona wtrącała bardzo dużo łacińskich makaronizmów (spróbujcie poczytać "Pamiętniki" Jana Chryzostoma Paska w oryginale!)
Otwartą też pozostaje kwestia, czy do naszych czasów da się wrócić, lub nie ;).

A co Ty byś zrobił/zrobiła, gdyby Cie cofnęło w czasie?

edit:
Zwrócono mi uwagę, że Scarlet Johannson nie do końca pasuje do tego przykładu, bo jednak ma czym oddychać. Lepszym przykładem byłaby Kiera Knightley:
 I dla porównania, wspomniane powyżej, rubensowskie "Trzy gracje":

piątek, 10 czerwca 2011

Karnawał Blogowy # 22 - Pomoce do gry


W ramach kolejnego odcinka Karnawału blogowego zamieszczam kilka sprawdzonych patentów na sesyjne rekwizyty i handouty. A że mam jakieś takie adamowosłodowe zacięcie, to lubię majstrować różne rzeczy.

1. Generic żelastwo

Jeśli przypadkiem prowadzisz 50 Fathoms do Savage Worlds, czy inne 7th Sea i akurat również przypadkiem z czasów dzieciństwa zostało ci w szafce trochę żelastwa… to akurat jest dobry pomysł, żeby je odkurzyć i dać graczom do zabawy :).


2. Wizje, flashbacki i magiczne podglądanie.

Czasami, w różnych okolicznościach w zależności od systemu, gracze mogą byś świadkiem czegoś, co dzieje się gdzieś indziej, kiedy indziej lub w ogóle jakoś inaczej. Przykładem może być podsłuchiwanie jakiejś rozmowy (m.in. za pomocą magicznego chowańca, o czym niżej), wpięcie się do komputera podłączonego do kamer bezpieczeństwa, czy też czar typu jasnowidzenie. Zamiast po prostu odczytać treść rozmowy, czy ją streścić, można zwerbować do pomocy parę osób (nie-graczy) i dać im do odczytania dany dialog, oczywiście nagrywając go przy pomocy np. komórki, czy innego ziobrofonu.. Nagranie można wzbogacić dodatkowymi efektami dźwiękowymi – sieć jest pełna darmowych plików muzycznych z odgłosami strzałów, skrzypiących drzwi, czy rżących koni.
W trakcie kampanii 50 Fathoms, którą aktualnie prowadzę, za sprawą wizji zesłanej przez magiczny artefakt gracze byli świadkami skazania na śmierć trzech sióstr-wiedźm. Wyrok odczytał kolega z pracy, a trzy koleżanki wcieliły się w role wiedźm, ja zaś zająłem się efektami dźwiękowymi.

3. Użycie elektroniki w świecie fantasy

Chowaniec stanowi ogromne pole do popisu dla MG. Podczas niedawno prowadzonej kampanii Warhammera jeden z moich graczy miał chowańca sowę, z którym łączyła go więź telepatyczna. W związku z tym notorycznie oddzielał się od drużyny, po czym – za pośrednictwem sowo-wideo-kondferencji brał udział w planowaniu, dawał rady, itp. itd. Razu pewnego, gdy udało mu się trafię do lochu, postanowił w wiadomy sposób wziąć udział w naradzie graczy dotyczącej jego uwolnienia. Będąc przygotowany na taki obrót sprawy, zaprosiłem go do osobnego pokoju i posadziłem przy komputerze z włączony Skypem, po czym wróciłem do miejsca, gdzie byłą reszta graczy. Z laptopa połączyłem się z drugim komputerem, odpaliłem kamerkę i mikrofon. Mag słyszał co się działo, widział (bohatersko wcielając się w sówkę kręciłem kamerą), ale nie mógł mówić, bo nie miał mikrofonu. Mógł za to pisać na czacie, jak zachowuje się sowa.
A że sowa, jak to sowa, ma mały rozumek, to w środku rozmowy wyłączyłem na pół minuty mikrofon, a cały widok z kamerki zasłoniłem wydrukowanym uprzednio zdjęciem myszy polnej z podpisem „Twój chowaniec myśli o jedzeniu”.
Choć patent wymaga odrobiny zabawy elektroniką (pomaga żona po telekomunikacji na polibudzie ;) ), to warto się postarać.

4. Mana potion

(Uwaga! Pomysł tylko dla dorosłych!)
Wiele już napisano o wręczaniu graczom kolorowych miksturek. My okazyjnie stosujemy coś innego – drink w dużej szklance z 50 ml Blue Curacao, 50 ml wódki, dopełnić citrus mix Schwepsem z lodem i cytrynką, co daje piękny błękitny kolor i fajnie smakuje.
Mamy też na naszym blogu kulinarnym bardzo dobry przepis na health potion.

5. Papierowe pieniądze i inne takie

W necie można znaleźć całkiem przyzwoite monety do druku (np. tu). Jeśli mamy dostęp do kolorowej drukarki, można w ciekawy sposób wzbogacić zawartość znalezionej sakiewki. Do takiej sakiewki można np. wrzucić klucz do szafy starego typu, który otwiera… już MG dobrze wie co ;).
Swoją droga taka zabawa daje też ciekawą perspektywę na ilość miejsca, jaką zajmują pieniądze (w zamierzchłych czasach szczenięcych w AD&D 2 edycji miałem gracza, który nosił w plecaku 20.000 sztuk złota. No i oczywiście powtykane tu i ówdzie żarcie, sztylety oraz komplet innego ekwipunku, z ciężką zbroją i mieczem dwuręcznym na czele ;) ).

Z kolei ze strony Greywolfa można też ściągnąć bardzo fajne „skarby” do kampanii „Pirates of the Spanish Main”, które nadają się również do innych systemów morskich. Może nie jest to do końca handout taki do potrzymania, ale zawsze lepszy efekt dać taką wyciętą karteczkę ze zgrabnym obrazkiem i opisem, niż „znalazłeś magiczny miecz”.

6. Zbyrcok jako pomoc przy serwowaniu ataku serca

Dawno dawno temu byłem z rodzicami w górach i nabyliśmy z drodze kupna tzw. „Zbyrcok” – górolski metalowy dzwonek do łowiecek. A konkretnie 4 takie dzwoni powiązane rzemykiem. Przypomniałem sobie o tym zakupie jakiś czas później, podczas krótkiego romansu z prowadzeniem Zewu Cthulhu. Postanowiłem uwiązać jeden koniec owego rzemyka do haczyka wystającego z sufitu, a drugi – do cienkiej żyłki, którą następnie górą poprowadziłem do mojego biurka i której koniec uwiązałem do czegoś ciężkiego. W ten sposób rzemyk z dzwonkami wysiał sobie spokojnie pod sufitem, zgięty w kształt litery „U”. W momencie, gdy miało się wydarzyć coś dramatycznego, starczyło, po odpowiednim wstępie i zbudowaniu nastroju oczekiwania na nagły atak niewypowiedzianej grozy, dyskretnie przeciąć żyłkę. I obserwować graczy skaczących pod sufit ]:->.

7. Sutanna & szpada

Razu pewnego graliśmy w Neuroshimę. Występując jako gracz wzięło mnie na stworzenie ambitnej, nietypowej postaci. Tak oto zostałem hiszpańskim jezuitą. Grało się bardzo fajnie, więc pewnego razu postanowiłem na sesji się pokazać. Nawiedziłem w tym celu wypożyczalnię kostiumów Teatru Wielkiego w Poznaniu i za niewygórowaną kwotę 33 złotych stałem się na weekend posiadaczem sutanny. Co prawda koloratkę musiałem sobie sam wyciąć, ale na szczęście Biblię miałem już w domu. Tak przygotowany, z gromkim „Niech będzie pochwalony!” na ustach stawiłem się na sesji :).
Nie wiem jak to jest w innych miastach, ale wymienioną wypożyczalnię znalazłem po prostu w książce telefonicznej. Myślę, że w innych miastach powinny być podobne przybytki – starczy poszukać, poguglać i podzwonić :).

8. Mapy, plany i inne kwity, czyli o papierze raz jeszcze

Dla porządku wypada wspomnieć o bodaj najpopularniejszym handoucie – mapach, planach czy listach. Od najprostszych (świetnym przykładem są tu bardzo fajne handouty z warhammerowego „Wewnętrznego Wroga”), przez wytwory własnego rękodzieła (w zależności od własnych zdolności artystycznych i ilości dostępnej herbaty do postarzania dokumentów), pomysły bliźnich do znalezienia i wydrukowania z for, stron internetowych i innych dziwnych miejsc, a na gotowych, komercyjnych, produktach skończywszy.
Jak chodzi o te ostatnie, to polecam internetowy sklep DriveThroughRPG. Wybór planów, map i innego cholerstwa za naprawdę drobne pieniądze (2-4$) jest naprawdę duży.
Ja sam, z racji ciężkiego braku talentu do narysowania czegokolwiek z wolnej ręki, map i podobnych pism nie sporządzam. Kiedyś spłodziłem jakiś odręcznie napisany list na sesję, to gracze chcieli biegłego grafologa powołać celem jego odczytania. Z braku znajomego biegłego grafologa sam musiałem im go odczytać. Ale od czego mamy Gugla? Tutaj, na przykład, można znaleźć forum ludzi, którzy lubią robić mapy :).

9. Miej oczy dookoła głowy!

Od jakichś 17 lat jestem zapalonym modelarzem. Długie lata sklejałem plastikowe samoloty, potem czołgi, kilka okrętów. Po krótkim romansie z modelami papierowymi zabrałem się za figurki do bitewniaków - obecnie Dwarfy do Warhammer Fantasy Battle i Fallschirmjagerów do Flames of War. No i trochę figurek do LoTR`a. Mam też powoli rosnącą kolekcję terenów w skali 28mm i trochę różnych dziwnych figurek na sesje. Bycie modelarzem wpływa na psychikę, percepcję. Gdziekolwiek nie jestem, co bym nie zobaczył, analizuję to pod kątem potencjalnej przydatności do celów modelarskich i ew. sesyjnych. Warto chodzić z otwartymi oczami.
Np. w takim Realu można trafić na gotowe pieczęcie do listów.
Oczywiście taki gotowiec to coś dla ludzi nie mających ciężkiego zacięcia rękodzielniczego - sieć roi się od przepisów, jak zrobić pieczęć własnym sumptem (jednorazową z ziemniaka, porządną z drewnianego kołka przyciętego wypalarką, którą można bez problemu kupić na Allegro i opitulonego odpowiednim lakierem). Ja sam mam w szafce modelarskiej zabytkową lutownicę, którą zamierzam kiedyś wykorzystać do wyrycia pieczęci - kiedyś. Jak przyjdzie wena.